In 1992 vierde Aalborg in Denemarken haar 1300-jarig bestaan en aangezien Almere met Aalborg een stedenband onderhoudt, werd Almere in september 1992 de gelegenheid geboden zich met diverse activiteiten te presenteren in Aalborg. Ook ging een delegatie van het bestuur van Almere naar Aalborg om daar de presentaties bij te wonen en een ontmoeting te hebben met het bestuur van Aalborg. Daar enkele van onze wethouders niet meekonden en ik oud-wethouder sport was en toenmalige vice-fractievoorzitter van de PvdA-fractie werd ik uitgenodigd deel uit te maken van de delegatie van Almere.
Harry Homma was destijds chef-redactie van het Dagblad van Almere en als journalist meegegaan om de presentatie van Almere voor zijn krant te verslaan. Op 5 september, de tweede dag, hield de gemeente Almere open huis voor de inwoners van Aalborg en voor alle Nederlanders die in en rond Aalborg woonden of die daar op dat moment waren, zoals bemanningsleden van een Nederlands marineschip. Als journalist was Harry Homma daar aanwezig. 's Avonds hebben we afgesproken in de pub Puste Rummet in het leukste straatje van Aalborg: Jungfru Annegaarde. Dat is het begin geweest van onze relatie.
Op vrijdag 13 oktober 1995 zijn we getrouwd in het stadhuis van Almere. (...) En we zijn nog steeds gelukkig met elkaar.

De paar maanden na 1 december 1976 hadden de eerste bewoners nodig om huis en gezin op orde te krijgen, en sommigen hun relatie. De eerste huwelijkscrisis deed zich al in 1977 voor.
Voorjaar 1977 was de basis gelegd voor een nieuw Nederlands stadje. Dus moest het beter, ook al was het feitelijk fantastisch geregeld. Het bleef Nederland en daarom moest er georganiseerd gemopperd worden. Dat werd de Raad van Overleg, onze zelf georganiseerde vorm van democratie. We vonden het onbestaanbaar dat we bestuurd werden door de ZIJP, welke dienst direct onder de koningin viel, en door de RIJP, de dienst Rijkswaterstaat eigenlijk. Wij zagen vooral RIJP-ingenieur Laumanns. Laumanns was onze nurkse Sinterklaas van de RIJP. Op zo’n aardige man werd niemand boos, maar we gebruikten hem wel om allerlei zaken voor elkaar te krijgen. Hij woonde op de Schoolwerf, als iedereen, en liep dus regelmatig binnen bij de Raad van Overleg.
Alles kon op de agenda: veilige busbanen, zout strooien, natte schuurtjes, bebording, opzet maatschappelijke organisaties als welzijn, zorg en onderwijs. Binnen twee maanden was de Raad van Overleg opgetuigd met notulen, verkiezing van de leden, bestuur, reglement, nieuwsbrief, commissies, werkgroepen en afgevaardigde naar andere organisaties. Elke agenda en elk verslag stond in de lokale krant, de Almare. In 1977 al stelde de Raad van Overleg een commissie in om te onderzoeken hoeveel verenigingen en commissies er in hemelsnaam waren ontstaan in dat eerste jaar van Almere. Dat bleken er meer dan 20 te zijn.
Het eerste anti-democratische schandaal was de opiniepeiling van de kerken naar voorkeuren voor het type kerkgebouw. Dirk Visser, de bouwpastor, legde drie ontwerpen voor een kerkgebouw voor. Dat hadden ze nooit moeten doen, want de klassieke voorkeur van de bevolking kon financieel helemaal niet. Het was vaker heftig, zoals blijkt uit een bemiddelingspoging van de voorzitter bij één of ander onderling conflict. Joop Kuys de bovenmeester in wiens school vergaderd werd – ook door talloze andere organisaties – bulderde regelmatig zijn principiële ongenoegen uit, totdat hij er eind 1977 per brief uitstapte. “En ik wil er niet over praten”, zo schreef hij. Niemand weet meer waar het over ging.
Het was heftig maar oprecht. Het ging over wat bewoners wilden en hoe je regelt dat dit gehoord wordt. Democratie in een snelkookpan, 1977-1978.
Nico van Duijn & Frits Huis, juli 2004

Het was op 2 september 1984. De luchtballon Dutch Viking met aan boord Evelien en Henk Brink en Willem Hageman hadden de oceaan getrotseerd en zouden na een tocht van drie dagen in Almere landen. De burgemeester was met bloemen onderweg naar de vermoedelijke landingsplek bij Pampushout. Met in zijn kielzog ... Bob Friedländer. De auto van De Cloe stopte. Men verwachtte dat de ballon daar in de buurt zou neerkomen, maar het gevaarte sleepte nog een kilometer verder. De auto van de Almeerse nieuwsjager stond het gunstigst en De Cloe stapte bij Friedländer in. Vlak voor de landingsplek stopten ze. Toen De Cloe, Friedländer en een ambtenaar uitstapten, zagen ze dat er nog maar één obstakel was. Een klein slootje. Friedländer nam een aanloop en sprong parmantig over het water. De Cloe zag dat het de fotograaf met zijn kleine beentjes lukte en waagde ook de sprong. Een plons volgde en de burgemeester haalde een nat pak. Terwijl de druipende burgervader door de ambtenaar uit de drassige Almeerse bodem werd getrokken, klikte Friedländer lachend af. Een hilarisch moment waarom beiden nog hartelijk kunnen lachen.
(Bron: De Almare, 14 april 2004)

Bij mijn benoeming tot lid van de emancipatiecommissie gaf het raadslid de heer Gundersen aan 'blij te zijn dat de dames nu voor de eerste maal een manlijk lid tot zich hadden toegelaten'.

Lammers, de landdrost van de ZIJP, vond die Raad van Overleg maar een officieus rommeltje. Dat eerste was waar, want de wetten van het oude land golden hier niet. Het tweede was niet waar, het was een goed georganiseerde bedoening. Lammers stelde in 1977 de Advies Commissie Almere (ACA) in, een soort gemeenteraad of college of allebei een beetje. Daarvoor moesten politieke partijen opgericht worden en officiële verkiezingen gehouden. Dat lieten sommigen zich geen twee keer vertellen. Die politieke partijen waren er vlot en de kandidaten ook. Eerst is de PvdA opgericht, of misschien eerst de lokale politieke partij de Algemene Partij Almere (APA). Die laatste was een groepje met D’66, PPR en CDA opvattingen, lokaal georiënteerd. De doelstelling was geen politiek bedrijven, wat ze vervolgens wel deden, en fanatiek. In ieder geval onttrok het werk van de ACA zich vlot aan het zicht van de mensen die allerlei verenigingen en instellingen uitbouwden. Er was binnen twee jaar een heuse politieke kaste ontstaan, los van het verenigingsleven. Dat had Lammers wel bereikt. Allen zijn later raadslid, wethouder of burgemeester geworden. De activisten van de Raad van Overleg wilden daar niet aan meedoen. “Democratie is noodzakelijk, maar het moet niet te serieus worden, want dat trekt de verkeerde mensen aan”, zo vonden zij.
Nog even hebben Raad van Overleg en ACA naast elkaar bestaan. De ACA deed de grote lijnen wat neerkwam op praten over de Toekomst, het Beleid en de procedures. De Raad maakte zich druk over lekkende schuurtjes.
In 1978 is de Raad van Overleg opgeheven.
En de mensen? Die gingen door met waar ze voor gekomen waren: hun vak. Wijlen Dirk Visser, de pastor, richtte zich op zijn kerk. Joop Kuys, de bovenmeester, op het Almeerse onderwijs. Wel heeft hij nog jaren de PvdA-afdeling onveilig gemaakt met zijn commentaar. Nico van Duijn, de dokter, richtte zich op de opzet van de gezondheidszorg, Frits Huis op de journalistiek. Joop, Frits en Nico zien elkaar nog wekelijks bij het kaarten, met commentaar op hoe het allemaal moet. Ongeveer 25 jaar na de Raad van Overleg, hebben Huis en van Duijn een lokale politieke partij opgericht, Leefbaar Almere. “Dat moest”, vonden we, “Want ze maken er een potje van; we denken het beter te kunnen”. Want er dient goed gezorgd te worden voor onze stad, anders grijpen we in op onze manier: democratisch, maar niet zo ernstig.
Nico van Duijn & Frits Huis, juli 2004

Na een gemeenteraadsvergadering in 1984 zei de fractievoorzitter van het CDA, Peter de Booy, "we moeten iets gaan doen aan jumelage, maar ik heb geen tijd om daaraan zelf mee te werken. Ik draag slechts het idee aan." Enkele enthousiastelingen begon een stad te zoeken. Zo was de sigarettenwinkelier Lou Dijkstra voorstander van Almeria in Spanje - later bleek die plaats ongeschikt. Via een Europese instelling in Maastricht kwamen we in contact met een Engelse gemeente - maar de gemiddelde leeftijd bleek daar 64 jaar te zijn - ergo ongeschikt voor het jonge Almere. Henk Schneiders kende iemand in Aalborg en wist te vertellen dat we daar - naast de 20 partnersteden die Aalborg reeds had - een goede kandidaat zouden zijn. Om kort te gaan is het zover gekomen en de Gemeente Almere tekende in Aalborg de partnerstad-overeenkomst. Dit gebeurde door Peter de Jonge die als loco-burgemeester de zieke Han Lammers verving. Het bestuur van de Stichting Partnersteden Almere (SPA) bestond uit Lou Dijkstra, voorzitter, Jan de Vletter, secretaris en oa Henk Schneiders. Toen de toenmalige gemeentevoorlichter Wim van Erven de Stichting Promotie Almere (ook SPA) in het leven riep, schreef Jan de Vletter dat zoiets "spagiaat" was!